Λόου πόιντ

Τις τελευταίες μέρες κάτι μου συμβαίνει... δεν ξέρω τι έπαθα αλλά παραλογίζομαι. Βρε μπας και είναι η ηλικία, μπας και είναι τα πολλά χρόνια έρευνας, μπας και είναι που πήγα στα πάτρια εδάφη και έκατσα δυο βδομάδες και έδωκε μου η πυρα; Ποιός ξέρει;

Παλιά δεν μπορούσα να καταλάβω καν γιατί υπήρχαν στον κόσμο ετούτο. Μετά απλά μου προκαλούσαν μια ανατριχίλα, με το που κάποιος μου ελαλούσε οτι υπέπεσε στο αμάρτημα τούτο...εσυμπονούσα, ήθελα να βοηθήσω με κάθε τρόπο. Τα τελευταία χρόνια, οκ, επειδή εδιαδόθηκε πολλά σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας μας, άρχισα να το αποδέχομαι σαν αναγκαίο κακό και όι ότι δεν με ενοχλούσε αλλά έμαθα να είμαι ουδέτερη. Εξάλλου τζείνοι που το επέλεξαν, γούστον τους καπέλον τους, έννε;

Ε που λέτε τις τελευταίες μέρες, φλερτάρω με την ιδέα να το κάμω κι εγω! Ναι καλά ακούσατε, σκέφτομαι να το κάμω, σκέφτομαι να γραφτώ γυμναστήριο! (εξου και το λόου πόιντ στον τίτλο).  Είχα πολλές φορές δεύτερες σκέψεις στη ζωή μου και από υπαρξιακά άλλο τίποτε, αλλά νομίζω τώρα έφτασα στον πάτο, εκεί που δεν υπαρχει πιο κάτω (ηξερε τι ελάλεν ο Ζακ Στεφάνου).

Πήγα και ζήτησα πληροφορίες από το γυμναστήριο της γειτονιάς! Έφτασα τόσο χαμηλά! Ρώτησα τιμές, ζήτησα να δω τα μηχανήματα, τον χώρο τους, ερώτησα αν εχουν και αερομπικ, ζούμπα, τούμπα, γαρδούμπα και όλα τα συναφή. Νιώθω ότι απογοήτευσα τον εαυτό μου για άλλη μια φορά, δεν με αναγνωρίζω... Λαλείτε να θέλω εξορκισμό;