Αύξηση εν καιρώ κρίσης;

Την προηγούμενη εβδομάδα ένοιωθα μιαν απίστευτη τεμπελιά! Είχα ενα κατεβατό πράματα να κάνω (του ντου λιστ με "εισηγήσεις" απο την μαστόρισσα). Η μαστόρισσα μου είναι αρκετά νέα και ήδη πετυχημένη καθηγήτρια στο χώρο (θα την ονομάσω "Φ"). Ξέρει τι θέλει και το παίρνει, εν πολύ δυναμική, φιλόδοξη, αλλά κυρίως πολύ καλή στη δουλειά της. Για προσωπική ζωή ακόμα να μάθω πολλά πολλά, εν έχω καιρό που ήρθα και δεν είμαι πολλά κουτσομπόλα(;)... Νομίζω εν σινγκλ, τουλάχιστον η ζωή που καμνεί έτσι δείχνει. Μέσα σε 3 μήνες σχεδόν που είμαι δαμέ επήε Ελβετία, Σουηδία, Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, Αμερική και Ταιβάν (μπορεί και να εξέχασα καμιαν χώρα πίσω!).

Πίσω στο θέμα μου, επολλολόησα με την μαστόρισσα μου. Eλαλούσα ότι την προηγούμενη βδομάδα εν έκαμα τίποτε, ΤΙΠΟΤΕ. Ούτε ένα μπούλετ που την λίστα μου. Παρά να παραδεκτώ ότι είμαι ένας τεμπερχανάς, ένας χαραμοφαής, ένα λαμόγιο και γενικά ότι πείτε αξίζει μου, αποφάσισα, με την βοήθεια του ΆλλουΚυπραίου να ονομάσω το φαινόμενο αυτό καλοκαιρινή ραστώνη. Ακούεται καλύτερο και πιο ψαγμένο σίουρα που το κουνόσιυλλος... είμαστε και κουλτουριάρηδες εν μας κανεί το χάλιν μας το μαύρο....

Τη Δευτέρα είχα μίτινγκ με την μαστόρισσα να της πώ το στάτους της έρευνας. Αλλά ίντα απντειτ να της κάμω, αφού το στάτους ήταν το ίδιο... Εν είχα ανοίξει ούτε καν το τέρμιναλ, ούτε μια γραμμή στο νόουτ εν έγραψα πιλέ μου. Έκαμα μια δυο γραφικες παραστάσεις λίγο πριν το μίτιγκ να τες δείξω αλλά εν με έσωσαν. Ήταν ρεζιλίκκι, ένοιωσα όπως τον καιρό που ήμουν στο σχολείο και έπιανε με στα πράσα η δασκάλα που εν έκαμα τις ασκήσεις μου. Πανωλεθρία!!!

Την επομένη της πανωλεθρίας (Τρίτη) είχα ένα μίτιγκ στις 10 με κάτι συνεργάτες αμερικάνους και μετά άρκεψα δουλειά να επανορθώσω για την χαμένη βδομάδα που έφαα στο καθήσιν. Εβουρούσα να προλάβω, αγχώθηκα, έπαθα μανία καταδίωξης. Ενόμιζα ότι η "Φ" με κάθε τι που ελαλούσε άφηνε υπονοούμενο ότι εννα με δκιώξει γιατί είμαι τεμπέλα Κυπραία (και ξεπλένω και βρώμικο χρήμα)! Εσκέφτουμουν  ότι το ύφος της ήταν παράξενο την ώρα που μου έιπε να πάμε να πιούμε καφέ ή ότι εδοκίμαζε με για να δει αν θα της πώ "όι έχω δουλειά, εν μπορώ".

Τούτο το βασανιστήριο ετέλειωσε ευτυχώς γλήορα, μόλις πήρα το e-mail, ΤΟ E-MAIL. To e-mail αυτό ήταν που την "Φ" και άρχιζε με τη λέξη δυστυχώς! Λαλώ οκ, ήρτεν η ώρα, πάρε βαθιά ανάσα και μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει!   Με λία λόγια ελαλούσε ότι δυστυχως δεν είναι στο γραφείο να μου τα πει αυτοπροσώπως αλλά έχει πολύ ευχάριστα νέα, επήρα αύξηση 200 ευρώ. Έτσι στο άσχετο είπε, είδε το μισθό μου και εφάνηκε της όι και τόσο ψηλός και αποφάσισε να μου δίνει 200 ευρώ τον μήνα παραπάνω από σήμερα.

Έτσι τελικά, και εγλύτωσα που σίουρη (μεσα στην κκελέ μου πάντα) απόλυση και έπιασα αύξηση στο άσχετο. Μακάρι κάθε βδομάδα να πιάνω έτσι μαντάτα. Άτε και στα δικά σας/μας οι χαμηλόμισθοι!