Η πρώτη φιλενάδα

Μετακόμισα πρόσφατα στην περιέργη αυτή χώρα που λέγεται Βέλγιο... Έτσι όπως όλοι, μόλις μετακομίσεις σε καινούρια χώρα και αρχίσεις καινούρια δουλειά δεν έχεις τον κύκλο που είχες. Πρέπει να αρχίσεις που την αρχή, όπως την πρώτη μέρα στο σχολείο. Τούτο είναι λίγο ψυχοφθόρο ειδικά αν είσαι μιας κάποιας ηλικίας, δουλεύεις πολλές ώρες και αλλάζεις χώρες συχνά.

Πριν μερικές εβδομάδες που λέτε είχα ένα φοβερό πονοκέφαλο, βρε τι κομπρέσες, τι παρακεταμόλες, τι τσάγια... τίποτε. Έτσι έππεσα να κοιμηθώ με την ελπίδα ότι εννα μου περάσει. Είχα πέσει σε ένα μίνι λήθαργο όταν άκουσα βήματα μέσα στο σπίτι. Λαλώ στην αρχή, εν η ιδέα μου, εν που τα πολλά τα χάπια. Μετά από λίγο ακούω ξανά κάποιον να κατεβαίνει τις σκάλες (ναι έχει σκάλες το διαμέρισμα μου αλλά εν μονάρι). Λαλώ ρε μαγιόλα, έχασες τον τέλεια, φαντάζεσαι φανταστικά φαντάσματα, πρέπει να κόψεις τα πολλά Dateline, και εξανατέζαρα.

Μετά που κανένα δεκάλεπτο, νιώθω κάποιον πάνω στο κρεβάτι μου! Έπαθα πανικό και αποφάσισα να ανοίξω τα μάτια μου και όποιον πάρει ο χάρος. Ανοίγει το μάτι γαρίδα και θωρώ μιαν κάττα να με θωρεί μέσα στα μαθκία. Ένοιωσα μιαν απέραντη ανακούφιση που δεν ήταν κανένας κουκουλοφόρος βιαστής αλλά και ένα θυμό προς την κάττα που εισεβαλε στο χωρο μου ακάλεστη! Αμαρτία μου ξομολοημένη εσκέφτηκα να γίνω γατοκτόνος αλλά ας όψεται η καλή μου η φιλόζωη καρκιά!

Λαλώ της: Κόρη μα τι κάμνεις δαμέ, πόθεν εμπήκες;
Λαλεί μου: Νιάουυυυ!
Ε που εκείνη την ημέρα μου έκλεψε την καρδιάν... Γενικά είμαι πιο πολλά dog person αλλά όλα τα τετράποδα τα αγαπώ (βλέπε προηγούμενες σχέσεις).

Κοίταξα όλα τα παράθυρα να δω από που τρύπωσε μέσα σε διαμέρισμα στον πρώτο όροφο και συνειδητοποίησα ότι είχα ξεχάσει το παράθυρο ανοικτό. Από τότε με επισκέπτεται συχνά, μερικές φορές κάμνει μου και αρμένικη βίζιτα αλλά της το συχγωρώ γιατί ήταν η πρώτη μου φιλενάδα εδω στην ξενιτία!

Να σας γνωρίσω την Κεανίτα (σίουρα εν άλλο το όνομα της αλλά για μένα είναι η Κεανίτα μου)!